خنا به قلم حنانه بامیری
پارت چهل و هفتم :
***
اولین شب دامادی‌ام بود و من بی‌قرار از بی‌خوابی پناه برده بودم به بیداری. روی حصیر سرد اتاق با قامتی خمیده و بدنی درهم‌شکسته رو به سقف خیره بودم. چشم‌هایم خشک و بی‌فروغ خطوط تیرۀ دیوار را می‌شمردند و نفس‌هایم رشته‌های باریکی بود که هیچ آتشی را گر نمی‌گرفت. صدایی از بیرون نمی‌آمد؛ کل خانه خاموشی گرفته بود؛ مگر وزوز آهستۀ یک پشه و نفس سنگین باد شمال که از لای روزنۀ پنجره می‌گ
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
0چه غم انگیز😔😔😔😔😔